(پنج شنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۲)
۱۱:۰۸
دوران سالمندی در افراد، احساسات مختلفی را ایجاد می کند که برخی از آنها خوشایند و برخی دیگر ناخوشایند هستند.
توجه به بهداشت روان و احساسات سالمندان اهمیت بسیاری دارد و احساسات ناخوشایند می تواند بر عملکرد و سلامت جسمی سالمندان تاثیر مخربی داشته باشد.
احساس غم و اندوه به خاطر بی توجهی فرزندان و اطرافیان، احساس تنهایی به علت طردشدن، احساس یاس و ناامیدی، احساس اضطراب و نگرانی و احساس بیهوده بودن، جدی ترین خطرهایی است که افرد سالمند را تهدید می کند.
تنهایی یا احساس تنهایی اثرات بسیار عمیقی بر سالمندان می گذارد و حتی بر میزان خوردن غذا، متابولیسم و تغییرات بیولوژیکی آنها نیز تاثیرگذار است.
اغلب سالمندان توانایی خود را برای انطباق با محیط از دست می دهند و انگیزه کافی ندارند تا برای سال های باقیمانده عمر خود زحمت آشنایی با دیگران و ریسک داشتن دوست و ارتباطات جدید را بپذیرند.
سالمندان به دلیل بازنشستگی و دوری از فرزندان نیاز به ارتباط و توجه عاطفی بیشتری را در خود احساس می کنند که این نیاز باید مورد توجه قرار گیرد و به آن پاسخ داده شود.
برنامه ریزی صحیح و استفاده از وجود سالمندان و تجربیات آنان هم تنهایی آنها را برطرف می کند و هم منبعی مفید و ارزشمند از معلومات و تجربیات را در اختیار جوانان نسل بعد قرار می دهد.